top of page

op waarde




ik adem mijn verleden uit en zie het de grond inzakken er vallen bommen er valt een klein blauw ei uit een nest

andere blauwe eieren veranderen in vogels

de kamperfoelie geurt boven de heide uit

een muur houdt stand trots zijn dak torsend

terwijl een ander het opgeeft instort langzaam verkruimelt tot schaduw


ik ben in een huis waar de stapelbedden nog rechtop staan

wakkere getuigen van een opeengepakt leven

de verwonderde flarden beddengoed die me aankijken vanuit hun scheuren

alsof ik het antwoord heb alsof ik het weet en alleen nog zin

op de juiste taal om te kunnen zeggen dat niets terug zal komen

dat niets weg is


dat het raam zonder glas nog steeds uitkijkt op de berg

die ik elke ochtend zag als ik me aankleedde

rillend en gehaast in de winter bewegend richting vuur

in de zomer langzaam soms genietend van licht op lijf


dat ik hier nog ben mijn verhalen opgeborgen

tussen de kieren van toen de gaten van nu

dat waar de bom is gevallen ook nog het huis staat

omdat we weten dat het er staat omdat het een afdruk

maakte in het geheugen van de wereld

het moet er nog zijn als we ver genoeg kijken

kunnen we het zien


alle tijden lopen hier arm in arm vertellend wat ze weten

over de kamperfoelie de vogels

de warme ruggen op de strozakken

het leven dat de touwtjes aan elkaar blijft knopen

Comments


Recent Posts

archief

No tags yet.
Follow Us
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square
bottom of page